โรงเรียนของหนู
ย้อนอดีตเมื่อครั้งฉันยังเด็ก

ตอนเด็กๆ ป๊าจะขี่เวสป้าคันเก่าๆสีเขียวทึมๆไปส่งฉันกับพี่ที่โรงเรียนทุกเช้า

สมัยโน้น ฉันยังเป็นเด็กตัวเล็ก เดินต้วมเตี้ยมเข้าโรงเรียน

หน้าประตู เจอเหล่าซือที่ผลัดเวรกันมาเฝ้ารับนักเรียนที่มาโรงเรียน

"เหล่าซือเจ่าอัน" เด็กๆหยุดยืนตรงแล้วคำนับ

บางคนก้มหัวน้อยๆ

เหล่าซือยิ้มรับ

บางคนจริงจัง โค้งต่ำแล้วเงยหน้าเร็วๆ

เหล่าซือยิ้มรับ

"เจ่าอัน กิมเล้ง"

ฉันยิ้มๆและวิ่งเข้าโรงเรียนไป

ผ่านโรงอาหาร

ผ่านรั้วกั้น

ซ้ายมือเป็นต้นเฟื่องฟ้าพุ่มเล็กๆ

วิ่งเข้าสนาม

โยนกระเป๋าไว้ในห้องเรียน

แล้ววิ่งออกมาเล่นกับเพื่อน

สมัยนั้น คอร์ทแคบๆตรงกลางเป็นพื้นปูนสกปรกๆ ตะปุ่มตะป่ำ

มีโต๊ะปิงปองไม้สีเขียวเข้มที่ซีดไปแล้ว

มีเพื่อนๆตีปิงปองกันสนุกสนาน

ที่จริงโต๊ะปิงปองพวกนั้นล้วนไม่ได้มาตรฐาน

เตี้ยกว่าโต๊ะจริงๆมาก แต่ก็พอดีกับไซส์เด็กๆที่มาเล่น

"กริ๊งงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!"

เสียงกริ่งที่อยู่ใต้ระฆังใบใหญ่ดังกลบเพลง "เอลเดอร์ไวส์" ที่เห่าเจี้ยงชอบเปิดให้เด็กๆฟัง

ทุกคนวิ่งไปเข้าแถว เรียงจากตัวเล็กไปใหญ่

ฉันอยู่ลำดับที่สามจากหัวแถวทุกปีเหมือนเป็นที่ประจำของฉัน

"ฮัลโหล เทส หนึ่ง สอง สาม เทส"

ครูมานพผู้ทำหน้าที่เซตไมค์หน้าเสาธงทุกเช้าพูดใส่ไมค์

"เคารพธงชาติ ทั้งหมด แถวตรง!"

........................................

............................

..............

ร้องเพลงเสร็จ หลินเหล่าซือ ผู้ชราขึ้นมาพูดเรื่องสำคัญๆบนยกพื้น

พูดไทยมั่ง แต้จิ๋วมั่ง ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

แล้วจบการพูดนั้นๆด้วยคำว่า

"หมิงไป๋มา?"

เด็กๆที่ฟังมั่งไม่ฟังมั่งก็ตอบพร้อมๆกันว่า

"หมิงไป๋เลอ"

แล้วก็ปล่อยเด็กๆเดินขึ้นห้อง

พอถึงห้อง

ต้องท่องสูตรคูณ 12 แม่

ตามด้วย เปอ เพอ เมอ เฟอ

เปอ เพอ เมอ เฟอ

เตอ เทอ เนอ เลอ

เกอ เคอ เฮอ

จี ชี ซี

จือ ชือ ซือ ยือ

จือ ชือ ซือ

อา ออ เออ แอ

ไอ เอย เอา โอว

อัน เอิน อัง เอิง

เออ อี อู ยวี

(เสียงพยัญชนะ และสระในภาษาจีนกลางจ้ะ) 

และก็เริ่มเรียนในวันนั้นๆ 

สมัยที่ฉันยังเรียนอยู่ฉันรู้สึกว่าโรงเรียนของฉันช่างยิ่งใหญ่อลังการ

เพราะถ้าสังเกตให้ดี โรงเรียนนี้ใช้โอเวอร์สเกลตลอด

โรงเรียนนี้สร้างด้วยเงินบริจาคของพ่อค้าในย่านล้วนๆ

เพื่อให้การศึกษากับลูกหลานให้ได้ร่ำเรียนภาษาจีน

สมัยเก่าก่อน ลักษณะสังคมในโรงเรียนเป็นไปแบบสังคมคนจีนเดี๊ยะๆ

นึกภาพไม่ออก ลองนึกถึงหนังจีนยุคเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ประมาณนั้น

โต๊ะเก้าอี้ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นโต๊ะหินขาไม้สลักสวยงาม

นาฬิกาเป็นนาฬิกาแบบฝังมุข

ผนังหินมีลวดลายอ่อนช้อย

ลวดลายกระเบื้องที่ใช้เป็นแบบที่ไปดูบ้านอ.ฝนเมื่อวานเดี๊ยะๆ

ประตูเป็นไม้บานสูงยาว ลูกฝักไม้ แกะสลักแบบโบราณ และกลอนทองเหลือง

ราวกันตกเป็นปูนมีลายสวย

เสาตกแต่งด้วยบัวหัวเสาไอออนิกแบบง่ายๆ ลดทอนรายละเอียด

โป๊ะไฟยังเป็นแบบโบราณ กระจกที่ปิดเริ่มขุ่นไปตามกาลเวลา

ระฆังที่เคยใช้ตีบอกเวลาเรียนในสมัยก่อน ถูกเปลี่ยนไปใช้กริ่งไฟฟ้า

แต่ยังคงใช้ตีได้อยู่จนถึงปัจจุบัน

ในสมัย ร.7 พระองค์เคยเสด็จมาที่โรงเรียนนี้เป็นการส่วนพระองค์ด้วย

(ยังมีรูปถ่ายตอนนั้นอยู่ที่ชั้น 2 ของโรงเรียนหน้าห้องดนตรีเก่า)

ตอนนี้โรงเรียนฉันอายุประมาณ 90 ปีได้แล้วละ

วันนี้อยู่ๆ ก็คิดถึงขึ้นมา

ฉันรู้สึกว่าโรงเรียนของฉันช่างสวยงามเสียจริงๆ

ตึกสวย อารมณ์สวยจนอยากเอาไปอวดใครต่อใครเลยเชียวล่ะ

ใครจะไปติดต่อเป็นการส่วนตัวได้นะจ๊ะ ฮา

เครดิตภาพถ่ายจากคอร์ทกลาง บอร์ด http://www.thaimtb.com/

-------------------------------------------------------------

เอ้า แถม ไหนๆก็เข้ากับบรรยากาศแล้ว

เพลงจีนประกอบรักแห่งสยามค่ะ

ที่อาม่ามิวดีดเปียโน

 [ 明月千里寄相思 | 鄧麗君 ]